10 Χρόνια «Μεγάλα Μπαλέτα»
από το Δήμο Λεμεσού

- PROGRAMME -
(PDF format)

Ο Δήμος Λεμεσού με υπερηφάνεια γιορτάζει φέτος τα 10χρονά του επιτυχημένου θεσμού «Μεγάλα Μπαλέτα».  Για τους εορτασμούς αυτούς έχει εξασφαλίσει την κάθοδο μίας από τις κορυφαίες ομάδες χορού στον κόσμο – την ομάδα Χορού του Maurice Bejart.   Το κοινό της Κύπρου θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει την εξαίρετη αυτή ομάδα για δύο βραδιές, στις 11 & 12 Ιουλίου, στο Δημοτικό Κηποθέατρο Λεμεσού.

H Oμάδα Χορού του Maurice Bejart φέρει και την ονομασία «Τα μπαλέτα του 20ου αιώνα», γιατί θεωρούνται σήμερα τα καλύτερα μπαλέτα μοντέρνου χορού στον κόσμο. Οι παραστάσεις που παρουσιάζουν που πηγάζουν μέσα από το ταλέντο του μεγάλου αυτού διδασκάλου χορού, σαρώνουν τις κολακευτικότερες  κριτικές στο καλλιτεχνικό τύπο και κρίνονται πάντα πάρα πολύ αξιόλογες και πρωτότυπες.

Ο μεγάλος αυτός δάσκαλος του χορού, ο Maurice Bejart, που είχε ιδιαίτερη  σχέση με την Ελληνική μουσική και ειδικά με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη, δημιούργησε μια νέα μεγάλη σχολή χορού, που  μέσα από τις χορογραφίες, τη κίνηση,  εκπαίδευση των χορευτών του και των εκπληκτικών παραστάσεων του, έχει καθιερωθεί  σε ένα από τους μεγαλύτερους χορογράφους της εποχής μας σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τα μπαλέτα αυτά ταξιδεύουν σε ολόκληρη την  υφήλιο και παρουσιάζονται στις μεγαλύτερες αίθουσες και στα μεγαλύτερα φεστιβάλ με αποτέλεσμα να υπάρχει μια περίοδος αναμονής τριών και τεσσάρων χρόνων. 

Οι εμπειρίες των θεατών που παρακολουθούν τις παραστάσεις της ομάδας σε ολόκληρο τον κόσμο είναι αξέχαστες.

Ήθελε να κάνει το χορό «την τέχνη του 20ού αιώνα». Δήλωνε υπερήφανος που έκανε γνωστή την τέχνη του στο ευρύ κοινό. «Έβγαλα το χορό από τις αίθουσες της όπερας για να τον μεταφυτεύσω στα Παλέ ντε Σπορ, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Φεστιβάλ της Αβινιόν» δήλωνε χαρακτηριστικά.

Ο Γάλλος χορογράφος είχε εντυπωσιάσει τους κριτικούς με τις αβάν γκαρντ χορογραφίες του, οι οποίες έθεσαν καινούρια πρότυπα στο μπαλέτο.  Συνολικά δημιούργησε περίπου 140 χορογραφίες, αναμειγνύοντας σ' αυτές διαφορετικά είδη (σινεμά, θέατρο ή όπερα), εποχές, στυλ και πολιτισμούς.

«Ήταν ένας εξαιρετικά γόνιμος δημιουργός, πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν δουλέψει όσο αυτός» δήλωσε ο Βέλγος συγγραφέας Φρανσουά Βεγεργκάνς στενός φίλος του χορογράφου, ο οποίος ήταν στο πλευρό του τη στιγμή του θανάτου του.

«Οι περισσότεροι νέοι θίασοι, ίσως χωρίς να το ξέρουν, του οφείλουν πολλά. Στο τέλος της ζωής του, μολονότι μου έλεγε πως πίστευε πως δεν θα μπορούσε να το κάνει, ονειρευόταν να φτιάξει ένα μπαλέτο που θα ήταν η συνάντηση ανάμεσα στην Μαρλέν Ντίτριχ και τον Τσέχοφ» δήλωσε ακόμη ο Φρ.Βεγεργκάνς.

Ο Maurice Bejart πέθανε στην Λωζάνη, στις 22 Νοεμβρίου 2007 μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας του δουλειάς «Ο γύρος του κόσμου σε 80 λεπτά».  Μία δουλειά που δεν πρόλαβε να δει στην σκηνή.

Στην Κύπρο, η ομάδα ταξιδεύει με 45 εξαίρετους χορευτές, παρουσιάζοντας έργα του μεγάλου χορογράφου, όπως το “Igor et Nous”, “Casino des Esprits” “Ce que l’Amour me dit” και ένα σόλο κομμάτι από τον μεγάλο χορευτή και καλλιτεχνικό διευθυντή της ομάδας Gil Roman, το “Manos” σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι.
Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα 25878744 και 25372855.

Maurice Bejart

Ο Maurice Bejart γεννήθηκε στη Μασσαλία την 1η Ιανουαρίου του 1927.  Χορευτής και στη συνέχεια χορογράφος έκανε το ντεμπούτο του στο Παρίσι.  Το 1960 δημιούργησε στις Βρυξέλλες τη χορευτική ομάδα Ballet du XXe Siecle (Μπαλέτο του 20ου αιώνα).  Ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα μετέφερε την ομάδα του στη Λωζάνη (Bejart Ballet Lausanne).  Οι ρίζες του μεγαλώνουν εκεί όπου δουλεύει. Τη βασική του μόρφωση ως χορευτής, ο Maurice Bejart την απέκτησε κοντά στη Madame Egorova, τη Madame Rousanne και το Leo Staats.  Την κλασική του μόρφωση ο Bejart πρωτοδοκίμασε στο Vicky (1946), και αργότερα κοντά στην Janine Charrat, τον Roland Petit και κυρίως στο Λονδίνο στο International Ballet (Διεθνές Μπαλέτο).  Μία περιοδεία στη Σουηδία μαζί με το Ballet Culberg (1949) τον βοήθησε να ανακαλύψει τις τεχνικές του χορογραφικού εξπρεσιονισμού, και ένα συμβόλαιο για μια σουηδική ταινία τον φέρνει για πρώτη φορά αντιμέτωπο με τον Stravinsky. Κι όμως είναι με τα έργα του Chopin κατά την επιστροφή του στο Παρίσι που ο Maurice Bejart εργάζεται υπό την αιγίδα του κριτικού Jean Laurent.  Ο χορευτής από τότε ανεβαίνει και ως χορογράφος.  Το 1955, με την ταμπέλα Ballets de l’ Etoile εγκαταλείπει την οδό που χάραξε με την Symphonie pour un home seul (Συμφωνία για ένα μοναχικό άνθρωπο) με μουσική P. Henry και P. Schaeffer.  Αποκτώντας στη συνέχει τη δική του προσωπική έκφραση μπορεί να εντυπωσιάζει με μια σειρά από δημιουργίες: Haut Voltage (Υψηλή Τάση), Promethee (Προμηθέας), Sonate a trios (Σονάτα για τρεις), (βασισμένο στο έργο του Ζ.Π. Σαρτρ, Huis Clo).

Όπως σημειώνει ο νέος διευθυντής του Theatre de la Monnaie, Maurice Huisman, o Bejart ανεβάζει θριαμβευτικά το έργο Sacred u Printemps (1959)(Η Στέψη της Άνοιξης).  Και αυτό σηματοδοτεί την ίδρυση του Ballet du XXe Siecle (Μπαλέτο του 20ου αιώνα – 1960), μια διεθνής χορευτική ομάδα η οποία με το Bejart επικεφαλής οργανώνει ολόκληρο τον κόσμο.  Στην επιτυχία με το έργο Sacred u Printemps προσθέτει ακόμα το Bolero (1961), Messe pour le temps present (1967) (Λειτουργία για το Παρόν) και το έργο L’Oiseau de feu (Το Πουλί της Φωτιάς – 1970).  Ως λάτρης του φιλοσόφου Gaston Berger, μέσα στο πνεύμα του κοσμοπολιτισμού αρχίζει να ασχολείται με τους διάφορους τρόπους έκφρασης ξένων πολιτισμών (Βhakti, Golestan, Kabuki, Dibouk, Pyramide), ως μέρος ενός πλούσιου μουσικού ρεπερτορίου (από τον Boulez ως τον Wagner). Το παιδαγωγικό του πνεύμα τον ωθεί να δημιουργήσει τη Σχολή Rudra στις Βρυξέλλες το 1970, και στη συνέχεια στην Dakar to 1977, και τη Σχολή – Στούντιο Rudra στη Λοζάννη το 1992.  Το πέρασμα από το Ballet du XXe Siecle στο Bejart Ballet Lausanne (1987) έγινε χωρίς καμία διακοπή.  Το 1992 ο Bejart αποφάσισε να μειώσει τον αριθμό των ατόμων της ομάδας του σε καμιά τριανταριά χορευτές για «να επιστρέψει στην ουσία της έκφρασης».  Μεταξύ των πολλών μπαλέτων που έχουν δημιουργηθεί για αυτή την ομάδα, συγκαταλέγονται και: Ring um den Ring, Le Mandarin merveilleux, King Lear-Prospero, A propos de Sheherazade, Le Presbytere…!, Mutationx, La Route de la soie, Le Manteau, Enfant-Roi, La Lumiere des eaux et Lumiere.

Σκηνοθέτης στο θέατρο (La Reine verte, Casta Diva, Cinq No modernes, A-6-Roc), της όπερας (Salome, La Traviata & Don Giovanni,) δημιουργός ταινιών (Bhakti, Paradoxe sur le comedian…) o Bejart έχει επίσης εκδώσει διάφορα βιβλία (μυθιστορήματα, αναμνήσεις, απόκρυφα πέρδικα, θεατρικά έργα).  Ο Αυτοκράτορας Χιροχίτο του απένειμε με τη διάκριση του L’Ordre du Soleil Levant (1986) (Ταξιάρχης του Αναστέλλοντος Ηλίου) και ο Βασιλιά Μπωντουέν τον ανέδειξε στο αξίωμα Grand Officer de l’Ordre de la Couronne (1988) (Μέγας Αξιωματικός της Τάξης του Στέμματος).  Ο Ιαπωνικός Σύνδεσμος τέχνης του απένειμε τον διακεκριμένο τίτλο Premium Imperiale (1993) Αυτοκρατορικό Βραβείο και το ίδρυμα Inamori το Βραβείο Κιότο.  Το 1944, ο Bejart εκλέγηκε αντεπιστέλλων μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Ινστιτούτου της Γαλλίας.

Η Είδηση: "Ο  χορογράφος Μορίς Μπεζάρ, ένας από τους ιδρυτές του σύγχρονου χορού, πέθανε σε ηλικία 80 ετών, ανακοίνωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο, το Μπαλέτο Μπεζάρ Λωζάνης (BBL), το οποίο εκείνος διηύθυνε από εικοσαετίας στην ελβετική αυτή πόλη."

Είπε για κείνον η περίφημη Κουβανή  χορεύτρια Αλίσια Αλόνσο, διευθύντρια του Εθνικού Μπαλέτου της Κούβας: “ Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους χορογράφους όλων των εποχών, ήταν ο φιλόσοφος της τέχνης του.”
Εκείνος έλεγε: ”Πιστεύω μόνο σ' ένα Θεό που ξέρει να χορεύει. Ο χορός είναι σαν την ανάσα. Οι άνθρωποι είναι γεννημένοι για να χορεύουν, είναι μέρος της φύσης τους.”
Ο Maurice Bejart, ως άνθρωπος που τράβηξε την δικιά του βαθειά χαρακιά στο αυλάκι της ανθρώπινης δημιουργίας, δεν πεθαίνει. Στην χαρακιά του βαδίζουν ήδη οι επόμενοι. Κι εκείνη έχει ήδη τ' όνομα του.

- PROGRAMME -
(PDF format)