icon
icon
icon
icon
icon

STATE ACADEMIC ΘΕΑΤΡΟ ΜΑΡΙΙΝΣΚΙ

date

ΘΕΑΤΡΟ ΜΑΡΙΙΝΣΚΙ

Το Μπαλέτο Μαριίνσκι είναι ο παλαιότερος Οίκος χορού στη Ρωσία. Γεννήθηκε στο Θέατρο της Αγίας Πετρούπολης πριν από 250 περίπου χρόνια και έκτοτε κατέχει μια ξεχωριστή θέση στη τεράστια πορεία της ρωσικής χορευτικής τέχνης και αρτιότητας. Αρχικά, οι παραστάσεις του Οίκου αυτού δίνονταν στο Θέατρο Μπολσόι της Αγίας Πετρούπολης ενώ από το 1885 το μπαλέτο έχει εγκατασταθεί στο θέατρο Μαριίνσκι.

picture

Πρωταγωνιστές της ίδρυσης και εξέλιξης του ρωσικού μπαλέτου αποτέλεσαν μέγαλα αστέρια μπαλέτου, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται οι Franz Gilferding, Gasparo Angiolini, Giuseppe Canziani και Charles le Picqué.. Τη δεκαετία του 1790, ο Ιβάν Βάλμπερκ, ο πρώτος ρώσος δάσκαλος μπαλέτου, υπήρξε μια εξέχουσα προσωπικότητα στο χώρο του μπαλέτου. Ασχολήθηκε κυρίως με το μπαλέτο – παντομίμα και επιδίωξε να κάνει τις παραγωγές του πλούσιες σε θέματα και να δημιουργήσει αναγνωρίσιμες και ζωντανές εικόνες. Σημαντικό κομμάτι της δουλειάς του αποτέλεσαν τα μουσικο-χορευτικά διαλείμματα μπαλέτου Divertissements τα οποία αντανακλούσαν τις απόψεις του σχετικά με τους Ναπολεόντιους Πολέμους.

Η ιστορία του μπάλετου της Αγίας Πετρούπολης τον 19 αιώνα ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τις δραστηριοτητες των Charles Didelot, Jules Perrot και Arthur Saint-Léon. Το 1869 τη θέση του διευθυντή ανέλαβε ο Marius Petipa ο οποίος ανέβασε τον πήχη ψηλά βάζοντας γερά θεμέλια στο κλασικό μπαλέτο. Κορυφαίες επιτυχίες του διάσημου αυτού ballet master υπήρξαν οι παραγωγές, σε συνεργασία με τους συνθέτες Πιότρ Τσαϊκόφσκι και Αλεξάντερ Γκλαζουνόφ, των μπαλέτων «Η ωραία κοιμωμένη», «Η Λίμνη των Κύκνων» και «Ραϊμόντα», μέσα από τα οποία αποκαλύφτηκαν συναρπαστικές γενιές και ταλέντα χορευτών. Αστέρια όπως οι Yekaterina Vyazem, Marina Semenova και Galina Ulanova είναι μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα της σκηνής Μαριίνσκι.

Κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, το μπαλέτο Μαριίνσκι προετοίμασε και ανέδειξε πολλούς από τους σπουδαιότερους χορευτές στην ιστορία: Anna Pavlova, Mathilde Kschessinska, Tamara Karsavina, Olga Preobrazhenskaya, Olga Spesivtseva, Vaslav Nijinsky, Nikolai και Sergei Legat.

 

 

Πολλοί από αυτούς δόξασαν το ρωσικό μπαλέτο κατά τη διάρκεια του θρυλικού «Saisons Russes» στο Παρίσι που εξοικείωσε την Ευρώπη με τις πρωτοποριακές χορογραφίες του Michele Fokine.

Τα χρόνια μετά την επανάσταση ήταν μια δύσκολη περίοδος για το Θέατρο Μαριίνσκι και σχεδόν όλοι οι κορυφαίοι καλλιτέχνες είχαν εγκαταλείψει την ομάδα. Εντούτοις, το κλασικό ρεπερτόριο κατάφερε να διατηρηθεί και το 1922 όταν ανέλαβε ο Fyodor Lopukhov, ένας τολμηρός καινοτόμος και λαμπρός ειδήμων του παρελθόντος, το ρεπερτόριο εμπλουτίστηκε με νέες παραγωγές. Κατά τη διάρκεια εκείνων των ετών οι Galina Ulanova, Alexei Yermolayev, Marina Semenova, Vakhtang Chibukiani, Alla Shelest και πολλές άλλες μελλοντικές προσωπικότητες του μπαλέτου της Αγίας Πετρούπολης ήρθαν στην ομάδα.

Το Θέατρο αυτό ηταν γνωστό ως αυτοκρατορικό μπαλέτο Μαριίνσκι. Μετά όμως την Κομμουνιστική επανάσταση, το θέατρο ονομάστηκε Κρατικό Ακαδημαϊκό Θέατρο (Academic State Theatre). Το 1935 μετονομάστηκε σε μπαλέτο Κίροφ, από το δήμαρχο του Λένινγκραντ Σεργκέι Κίροφ, ενώ τα τελευταία χρόνια επανήλθε στο αρχικό του όνομα Μαριίνσκι.

Τη δεκαετία του '60 παρουσιάστηκαν μπαλέτα που αναβίωσαν τις παραδόσεις, όπως το «Spartacus και Choreographic Miniatures» από τον Leonid Lavrovsky, το «Πέτρινο Λουλούδι» και ο «Θρύλος της Αγάπης» του Yury Grigorovich, το «The Coast of Hope» και «Συμφωνία του Λένινγκραντ» από τον Igor Belsky. Η επιτυχία αυτών των παραγωγών θα ήταν αδύνατη χωρίς τους έξοχους καλλιτέχνες Irina Kolpakova, Natalia Makarova, Alla Osipenko, Irina Gensler, Alla Sizova, Rydolph Nureyev, Mikhail Baryshnikov, Valery Panov, Yury Solovyev and Anatoly Sapogov.

Τη δεκαετία του '70, το ρεπερτόριο του θεάτρου εμπλουτίστηκε με τις δύο παραγωγές «Le Sylfide» και «Naples» από τον Auguste Bournonville, οι οποίες ήταν βασισμένες στις χορογραφίες των σημαντικών χορογράφων Perrot, Saint-Léon και Coralli. Το ρεπερτόριο εμπλουτίστηκε ακόμη περισσότερο με την συνεργασία των Roland Petit και Maurice Béjart, και του Tudor Foundation με τον Jerome Robbins.

Το 1989 ανέβηκαν παραστάσεις βασισμένες στις χορογραφίες του καταπληκτικού χορογράφου George Balanchine, ο οποίος είχε ξεκινήσει τη σταδιοδρομία του στην Αγία Πετρούπολη. Την επόμενη δεκαετία το ρεπερτόριο του θεάτρου εμπλουτίστηκε με παραγωγές βασισμένες στις χορογραφίες σημαντικών χορογράφων από τα μέσα του 20ού ως και τις αρχές του 21ου αιώνα: το «Μανόν» του Kenneth MacMillan και τα «Now and Then» και «Spring and Fall» του John Neumeier. Ο τελευταίος ανέβασε επίσης το «Sounds of Empty Pages» με μουσική από τον Alfred Schnittke.

Επίσης είδαν την αναγκαιότητα να παρουσιάσουν ξανά μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του Marius Petipa: «The Sleeping Beauty» και «La Bayadere» που επευφημήθηκαν ιδιαίτερα από το Διεθνή Τύπo. Κάποιες από τις πρεμιέρες της Πετρούπολης αποτελούν το «Etudes», χορογραφημένο από τον Harald Lander, τα δύο μπαλέτα «Les Noces» και «Le Sacre du printemps» του Stravinsky καθώς επίσης τα μπαλέτα του William Forsythe.

Ο αριθμός των παραστάσεων σύνεχισε να αυξάνεται με τις παραστάσεις που ανέβασε ο Alexei Ratmansky: την «Σιντερέλλα», ο «Καρυοθραύστης» και «The Magic Nut» (μουσική από Sergei Slonimsky, κοστούμια και παραγωγή από Mihail Chemiakin και χοροηγραφία από Donvena Pandoursky).