Η «Κόκκινη Ζιζέλ» από το Μπαλέτο Μπόρις Αϊφμαν
στα Μεγάλα Μπαλέτα του Δήμου Λεμεσού

Την Κόκκινη Ζιζέλ, σε χορογραφία του «Ρώσου Μπεζάρ» Μπορίς Εϊφμαν και μουσικές των Αντολφ Ανταμ, Ζόρζ Μπιζέ, Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι και Αλφρεντ Σνίτκε, προτείνει η εταιρεία μας να φιλοξενηθεί στο θεσμό Μεγάλα Μπαλέτα φέτος.

Πέρα από τη χορογραφία, ο Μπορίς Εϊφμαν είναι εκείνος που «φωτίζει» την κόκκινη Ζιζέλ, ενώ τα σκηνικά της φέρουν την υπογραφή του Βαχεσλάβ Εϊφμαν.

Η Κόκκινη Ζιζέλ είναι η χοροθεατρική αφήγηση της ζωής της διάσημης μπαλαρίνας Όλγας Σπεσίφτσεβα που έφτιαξε το μύθο της στο Μαριίνσκι (Μπαλέτα Κίροφ) και το εγκατέλειψε το 1918, μετά τη σοβιετική επανάσταση, για να χορέψει για τα Ρωσικά Μπαλέτα του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ στο Παρίσι.

Αιθέριας ποιότητας χορεύτρια, με κλασική, καθαρή τεχνική, δυσκολεύτηκε με τους επαναστατικούς νεωτερισμούς του Λεονίντ Φόκιν, ερωτεύτηκε λάθος άνθρωπο και ακολούθησε τη μοίρα της ηρωίδας του μπαλέτου του Αντόλφ Άνταμ, τη λύτρωση μέσα από την κατάρρευση και την τρέλα.

Για τον Εϊφμαν, που γεννήθηκε στη Σιβηρία το 1946, και άρχισε την καριέρα του ως χορογράφος στο Ωδείο του Λένινγκραντ το 1966, η Κόκκινη Ζιζέλ, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1997, είναι η χορογραφία με την οποία δηλώνει τη ρήξη του με τη ρωσική μπαλετική παράδοση, αλλά και το στοχασμό του για τις μικροϊστορίες που διαδραματίζονται στο μεγάλο ιστορικό σκηνικό.

Η Ζιζέλ του είναι μια εύθραυστη ύπαρξη, άθυρμα των περιστάσεων και θύμα των ακραίων ψυχολογικών καταστάσεων που η ίδια βιώνει ως πραγματικότητα. Ζει το χορό, τον έρωτα, την επανάσταση και την απόδραση από αυτήν, με τρόπους απόλυτους και εμπαθείς, που μετατρέπουν τις εμπειρίες της σε φυλακές και αδιέξοδα.

Το Χοροθέατρο Μπορίς Εϊφμαν της Αγίας Πετρούπολης δημιουργήθηκε το 1977, για να επιτρέψει στον αιρετικό χορογράφο να χαράξει την έντονα προσωπική του διαδρομή. Σε συνθήκες επίσημων περιορισμών και ιερολατρείας για το ρωσικό μπαλέτο, ο Εϊφμαν ανέπτυξε το ξεχωριστό, δικό του ύφος, στο οποίο συνθέτει το συναίσθημα του σύγχρονου χορού και τον κώδικα του κλασικού μπαλέτου.

Η προτεραιότητά του είναι η αισθητική, δεν θεωρεί όμως τη φορμαλιστική ομορφιά της κίνησης αυτοσκοπό. «Με την κίνηση θέλω κυρίως να εκφράσω συγκίνηση, συναίσθημα και η συγκίνηση είναι έκφραση μιας αισθητικής ανάγκης» λέει ο ίδιος.

Η ομάδα του Μπορίς Εϊφμαν αποτελείται από 50 χορευτές και έχει πια την πολυτέλεια ενός δικού της Κέντρου Χορού, το οποίο έγινε με τη στήριξη του ρωσικού κράτους και του Δήμου της Αγίας Πετρούπολης.