logo blank_gr mail
slide1 slide2 slide3 slide4 slide5 slide7 slide8 slide9
Ανακοινώσεις  

ΚΟΥΡΙΟN - ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

Το νεκροταφείο της Καλοριζικής (πεδιάδα του Αγίου Ερμογένους)χρησιμοποιείται σταθερά και στις αμέσως επόμενες περιόδους οι οποίες δεν εκπροσωπούνται με άλλου είδους αρχιτεκτονικά κατάλοιπα. Τάφοι της Γεωμετρικής, Αρχαϊκής και Êλασικής φάσης του Βασιλείου στο ίδιο αυτό νεκροταφείο υποδεικνύουν την συνέχεια της κατοίκησης στην περιοχή. Η ταφική αρχιτεκτονική των περιόδων αυτών υποδεικνύει έντονα επιβιώσεις της Μυκηναϊκής ταφικής αρχιτεκτονικής όπως αυτή είχε εφαρμοσθεί στα κτιστά ταφικά μνημεία του Minet el Beida επινείου της γειτονικής Ugarit..

Το νεκροταφείο αυτό επεκτάθηκε και στην πλαγιά του λόφου, στα Βόρεια, που είναι γνωστή με το όνομα Γεροκαρκά .

Τάφοι κυρίως του τέλους της Κυπρογεωμετρικής και της Κυπροαρχαϊκής περιόδου έχουν εντοπιστεί επίσης στην περιοχή Ελληνικά και Φοινίτζι και μεμονωμένα στην περιοχή του Μουσουλμανικού τεμένους.

Η κοιλάδα του Αγίου Ερμογένους δέχτηκε επίσης ταφικά σύνολα της Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής φάσης. Κοντά στην Ανατολική πύλη της πόλης έχουν ανασκαφεί ταφικές θήκες και αρκοσόλια λαξευμένα στον φυσικό βράχο κυρίως της υστερορωμαϊκής περιόδου. Σε κάποια παλαιότερη φάση η περιοχή αυτή αποτελούσε μέτωπο λατομείου.

Η αρχαιότερη αναφορά στo βασίλειο του Κουρίου (Kir) συναντάται με κάποιες επιφυλάξεις χαραγμένη στους τοίχους ενός Ναού στο Medinet Habu κατά την περίοδο της Βασιλείας του Ραμσή ΙΙΙ(1198/1167 π.X.). Ασφαλέστερες αρχαιολογικές πηγές ανάγουν την ίδρυση του Βασιλείου ήδη από τον 11ο αιώνα

Ασφαλέστερη είναι η αναφορά της πόλης στο πρίσμα του Εσσαρχαδώνος (673/72) όπου ο Βασιλιάς Δάμασος του Κουρίου (Kuri) συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των υποτελών, στους Ασσυρίους, βασιλιάδων. Από τους μεταγενέστερους βασιλείς είναι γνωστός μόνο ο Στασάνορας ο οποίος συνδέεται με την προδοσία στον αγώνα που οργάνωσε ο Ονήσιλος της Σαλαμίνας εναντίον των Περσών το 499 π.Χ. Με την κίνηση του αυτή ο Στασάνορας εξασφαλίζει πιθανότατα σημαντικά προνόμια αυτονομίας για το βασίλειο του.

Μεταγενέστερες πηγές αποδίδουν το όνομα της πόλης στον ιδρυτή της Κουρέα γυιό του μυθικού βασιλιά Κινύρα ενώ οι παραδόσεις περί των ιδρυτών Αργείων δεν αναφέρουν κανένα επώνυμο ήρωα ως ιδρυτή.

Η στενή σχέση της πόλης με την Αργολίδα υποδεικνύεται όχι μόνο στην κοινή λατρεία του Απόλλωνα και της ΄Ηρας αλλά και στην γνωστή, καθόλου ευκαταφρόνητη χορηγία του Κουρίου προς το ΄Αργος ύψους 172 δρχ και 4 οβολών. Η χορηγία αυτή ©ροορίζόταν ¨ατά πάσα πιθανότητα για την åνίσχυση κάποιου ιερού πιθανότατα του Ηραίου. Το βασίλειο έχει δικό του νομισματοκοπείο ήδη από τον πρώϊμο 5ο μ.Χ. αιώνα.

Παρά την έλλειψη συγκεκριμένων αναφορών θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι το Βασίλειο του Κουρίου καταργείται ταυτόχρονα με τα άλλα βασίλεια από τον Μ. Αλέξανδρο. Με την ένταξη της νήσου στο Μακεδονικό κράτος εισάγονται νέοι δημοκρατικότεροι πολιτειακοί θεσμοί. Η Βουλή, ήο γραμματεύς της πόλης για τους οποίους υπάρχουν συγκεκριμένες επιγραφικές μαρτυρίες υποδεικνύουν την ύπαρξη τοπικής αυτοδιοίκησης όπως συνέβαινε σε κάθε πόλη του Ελληνιστικού κράτους κάτω από τον επί την πόλη φρούραρχο της Πτολεμαϊκής φρουράς.

Ο εξελληνισμός των θεσμών συνοδεύεται με μία ιδιαίτερη πολιτιστική ακμή που εκφράζεται στην τέχνη της εποχής. Ενδεικτικό στοιχείο των τάσεων πλήρους εξελληνισμού είναι η απουσία κατά την Ελληνιστική περίοδο επιγραφών γραμμένων στο κυπριακό συλλαβάριο.

Σε αυτή την περίοδο ανάγονται τα αρχαιότερα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα που βρέθηκαν στον ίδιο τον λόφο του Κουρίου (325-50 π.Χ.). Συστηματικές ανασκαφικές έρευνες άρχισαν το 1934 από το Αμερικανικό πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας και συνεχίστηκαν έκτοτε από αμερικανικές πανεπιστημιακές αποστολές και από το Τμήμα Αρχαιοτήτων.

Η Ελληνιστική φάση της πόλης του Κουρίου έχει εντοπιστεί κυρίως στην περιοχή της Ρωμαϊκής Αγοράς (Ελληνιστικές ταφές, Δημόσιο κτίριο) ενώ στο τέλος αυτής της περιόδου ανάγονται οι πρώτες οικοδομικές φάσεις της οικίας του Ευστολίου και του Θεάτρου (τέλη 2ου π.Χ.).

Η ένταξη της Κύπρου στο Ρωμαϊκό κράτος (50 π.Χ.) γίνεται ομαλά χωρίς άμεσες δραστικές αλλαγές. Η περίοδος αυτή σηματοδοτείται από μία σειρά καταστροφικών σεισμών (15 π.Χ., 75 π.Χ., 332 π.Χ., 342 π.Χ. 360 π.Χ. και 364) που είχαν σαν αποτέλεσμα την υλοποίηση εκτεταμένων οικοδομικών προγραμμάτων κατά τον 1ο και 2ο μ.Χ. αιώνα και στα τέλη ή τις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα με την διαίρεση της νήσου σε τέσσερεις Επαρχίες το Κούριο ενσωματώνεται και αποτελεί τμήμα της Επαρχίας Αμαθούντας πιθανότατα μαζί με το Κίτιο.

Στο Κούριο καταφεύγουν οι Απόστολοι μετά την εκδίωξη τους από την Πάφο. Με αυτή την αφορμή πληροφορούμαστε την ύπαρξη ισχυρής Ιουδαϊκής κοινότητας η οποία εμπόδιεσε την είσοδο των αποστόλων ¨την¦πόλη. Η παρουσία αυτή υποδεικνύεται και από την λατρεία του Θεού Υψίστου σε ενεπίγραφους κιονίσκους και τα Ιουδαϊκά νομίσματα των πρώτων αιώνων π.Χ. και μ.Χ.

Κατά τον πρώίμο 4ο αιώνα μαρτυρείται η ύπαρξη Επισκοπικής έδρας με πρώτο γνωστό επίσκοπο τον Φιλωνίδη (303-305 μ.Χ.) ο οποίος συγκαταλέγεται στους μάρτυρες της εποχής του Διοκλητιανού γιατί προτίμησε να πέσει από τα βράχια παρά να απαρνηθεί την πίστη του. Γνωστότερος είναι ο μεταγενέστερος επίσκοπος Ζήνωνας ο οποίος επίσης συγκαταλέγεται στους Κυπρίους Αγίους Επισκόπους της παλαιοχριστιανικής περιόδου μαζί με τον ΄Αγιο Τύχωνα, τον Άγιο Επιφάνιο τον ΄Αγιο Σπυρίδωνα κά. ΄Ελαβε μέρος στην Σύνοδο της Εφέσου το 431 και αντέκρουσε με επιτυχία τις αξιώσεις του Πατριαρχείου της Αντιοχείας επί του αυτοκεφάλου της εκκλησίας της Κύπρου.

 


epohi