logo blank_gr mail
slide1 slide2 slide3 slide4 slide5 slide7 slide8 slide9
Ανακοινώσεις  

ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΑΡΑ

Οι Πύλες του Γιώργου Τσάρα αποτελούν ένα αφιέρωμα στην ιστορική και πολιτιστική σύνδεση των αδελφών πόλεων της Θεσσαλονίκης και της Λεμεσού. Κατ’ εξοχήν σύμβολο επικοινωνίας, με φόντο τους τον ορίζοντα της θάλασσας, σηματοδοτούν την είσοδο σε μια νέα εποχή δημιουργικής συνύπαρξης ανθρώπων, κοινωνιών και πόλεων.

Η μορφή του έργου εμπεριέχει στην υλική αλλά και τη δομική της σύσταση μια φιλοσοφική διάσταση, σύμφωνα με τη ρήση του Αναξαγόρα “όψεις των αδήλων, τα φαινόμενα”. Η χρήση του μετάλλου, ενός βιομηχανοποιημένου υλικού δίνει μια φόρμα σύγχρονη μέσα από μιαν αναδρομή στην αρχαιοελληνική γεωμετρική δομή που αναζητεί παντού το ρυθμό και την αρμονία. Η προπαίδεια του Γιώργου Τσάρα και οι σπουδές του στον τομέα των μαθηματικών, προτού αφοσιωθεί αποκλειστικά στη γλυπτική είναι έκδηλη στον όλο σχεδιασμό και την κατασκευαστική διαδικασία του έργου: στις Πύλες, κομμένες, καθώς είναι από το έδαφος και τοποθετημένες σε μια φαινομενικά ασύμμετρη σχέση, ενυπάρχει μια αθέατη, εκ πρώτης όψεως, συμμετρία που δημιουργείται με βάση το χρυσό αριθμό τομής. ΄Εναν αριθμό που μας πάει πίσω στις Πυραμίδες, τον Παρθενώνα και τ’ αρχαιοελληνικά γλυπτά και μας φέρνει στις αρχιτεκτονικές προτάσεις του Le Corbusier.

Η σύνθεση του έργου γίνεται σε τρία επίπεδα: το επικό ή το κυρίως μέρος με τις δύο παράλληλες πύλες, το δραματικό κάτω μέρος με τις γερμένες πύλες και το λυρικό με τις παρεμβολές των ελευθέρων στοιχείων υπό μορφή κυμάτων.

Στο επικό κυρίως μέρος, οι δύο παράλληλες πύλες, η όρθια και η πλαγιαστή, προκύπτουν από δύο δυναμικά ίσα ορθογώνια που καταφέρνουν ωστόσο να φαίνονται άνισα, αφού η κεκλιμένη ροπή της μιας φέρνει εξ ανάγκης την άλλη σ’ ένα οπτικό επίκεντρο. Στη μεταξύ τους παραλληλία, οι πύλες δημιουργούν ένα ενδιάμεσο άνοιγμα, ένα οριακό πέρασμα στο φάρδος δύο ανθρώπινων ώμων: από το ένα πλάϊ ιδωμένο, το πέρασμα δείχνει το δρόμο προς τη θάλασσα, ενώ απ’ το άλλο ανοίγει την προοπτική της πόλης, χαράσσοντας διεξόδους αισιοδοξίας.

Οι γερμένες πύλες στο δραματικό κάτω μέρος της σύνθεσης δημιουργούν με την κλίση τους την ενέργεια και την κίνηση στοιχείων που αποκολλούνται κι εκτοξεύονται, διοχετεύοντας μιαν ανάταση στον όγκο του έργου και στη διάθεση του θεατή.

Είναι φανερό, πως τόσο οι παράλληλες, όσο και οι γερμένες πύλες ενδιαθέτουν μια πλαστική αυτοτέλεια που θα επέτρεπε τη, χωρίς απώλεια, αυθυπαρξία τους. Η σύζευξή τους, ωστόσο, προσφέρει στο έργο πολλαπλές αναγνώσεις και αισθητικές λύσεις. Η κεκλιμένη πύλη συμπράττει μ’ αυτές που πέφτουν λοξά προς τα κάτω, ενισχύοντας την ιδέα της τρίτης διάστασης στο έργο και αναπτύσσοντας παράλληλα ένα ρυθμό που κορυφώνεται στην πλήρη ανάδειξη της όρθιας πύλης. Η κλιμάκωση του ρυθμού επιτείνεται με μια σύνθεση καθετότητας από βίδες, που χωρίς να προϋπάρχει στο αρχικό σχέδιο, προκύπτει στη διαδικασία κατασκευής. Μια διαδικασία που αντιγράφει την ίδια τη ζωή με τους αυτοσχεδιασμούς και τις προσαρμογές που επιφυλάσσει η ροή της και με την ανεπανάληπτη εφευρετικότητα του απρόβλεπτου. Μια σειρά από μικρές βίδες διαγράφουν το σκελετό του έργου κι υποδηλούν ταυτόχρονα την πυκνή εσωτερική του δομή. Οι μεγάλες εξωτερικές βίδες, τοποθετημένες με εύρυθμη τάξη σε ζεύγη ανά δύο, δημιουργούν ανάλογα με τη θέση του ήλιου και τη συγκεκριμένη οπτική γωνία θέασής τους, ένα θαυμάσιο παιχνίδι με τριγωνοειδή και τραπεζοειδή σχήματα φωτός. ΄Ενα παιχνίδι που καταργεί την ίδια τη δυαδική αντιστοιχία τους, ρίχνοντάς τις σ’ ένα ατέρμονο, σχεδόν χαώδες κοντράρισμα με τους όγκους.

Στο ίδιο μοτίβο της αυτόματης, εφευρετικής δημιουργίας που ακολούθησε με τις βίδες, ο Γιώργος Τσάρας, σε μια επί τόπου σύνθεση, προσθέτει στο τελειωμένο πια έργο ελεύθερα στοιχεία υπό μορφή κυμάτων. Τα επιπρόσθετα τούτα ρυθμικά στοιχεία προσδίδουν μια νότα λυρικότητας και εκφραστικότητας και κλείνουν τη σύνθεση χαρίζοντάς της ένα τρίτο και τελευταίο επίπεδο. Παρεμβάλλονται ανά ζεύγη στην κεντρική όρθια πύλη και διαλέγονται μεταξύ τους, παραπέμποντας με μια ποιητική σχεδόν διάθεση στη συνύπαρξη ανθρώπων και πολιτισμών και κατ’ επέκταση στην επικοινωνία των πόλεων. Τα τρία λεπτά κύματα στην κεκλιμένη πύλη συντείνουν στην ανάδειξη το όγκου και με τη σειρά τους υποβοηθούν στην εξοικείωσή του με το χώρο.

΄Εχοντας διεξέλθει όλα τα στάδια μιας προσωπικής επαφής με το μέταλλο, πλάθοντας, κόβοντας, ενώνοντας κι οξυγονοκολλώντας στο εργοστάσιο, ο καλλιτέχνης συναρμολογεί την ατσάλινη κατασκευή του στο χώρο της παραλιακής επίχωσης όπου, εν τέλει τη βάφει, σε μια πράξη αναίρεσης του βιομηχανικού της εφέ. Οι Πύλες, τα στέρεα γεωμετρικά σχήματα του ορθογώνιου πεπερασμένου χωροχρόνου ανθρώπων και πολιτισμών, ντύνονται στο μαύρο χρώμα του υπαρξιακού γίγνεσθαι, τα ρευστά εμβόλιμα στοιχεία των κυμάτων βάφονται κόκκινα, στο χρώμα του έρωτα, του πάθους και της φιλοσοφίας που γεννά την τέχνη, την επιστήμη και τη θρησκεία. Τα κόκκινα αυτά κύματα, ως φορείς συναισθήματος, σπάζουν την ορθογώνια λογική και προσθέτουν μιαν αέρινη φινέτσα στην οριοθετημένη γεωμετρικότητα. Το βράδυ, όταν οι μαύρες πύλες χάνονται μεσ’ το σκοτάδι, μένουν να αιωρούνται τα κόκκινα κύματα, που γίνονται πια μέρος του σύμπαντος και ταξιδεύουν ως δέσμη φωτός στο απέραντο άπειρο.

Σε μια στάση απελευθέρωσης, με προσανατολισμό τους τ’ ανοικτά του κόλπου, οι Πύλες ορθώνονται στον ορίζοντας της θάλασσας και της νέας χιλιετίας. Η ανατολική άκρη της παραλιακής επίχωσης, με την απεραντοσύνη της, υποδέχεται ανοιχτόκαρδα το έργο του Γιώργου Τσάρα, προσφέροντά του άπλετο πεδίο αναπνοής για να εκτεθεί σ’ όλη του την κλίμακα και ν’ αναδείξει τις πραγματικές του διαστάσεις.

Δύο πύλες - δύο ιστορίες πόλεων σε μια αλληλουχία συνδιαλλαγής με τα στοιχεία της φύσης: η γεωμετρικότητα του έργου να καταγράφεται στις κάθετες γραμμές των φοινικόδεντρων στο βάθος, ενώ η διαγώνια ροή των κόκκινων κυμάτων να οδεύει παράλληλα μ’ αυτήν των κυμάτων της θάλασσας.

ΝΑΤΙΑ ΑΝΑΞΑΓΟΡΟΥ 


 
Η χρήση του μετάλλου, ενός βιομηχανοποιημένου υλικού, δίνει μια φόρμα σύγχρονη μέσα από μιαν αναδρομή στην αρχαιοελληνική γεωμετρική δομή, που αναζητεί παντού το ρυθμό και την αρμονία.

   
  
Εχοντας διεξέλθει όλα τα στάδια μιας προσωπικής επαφής με το μέταλλο, κόβοντας, ενώνοντας κι οξυγονοκολλώντας στο εργοστάσιο.

   
O Γιώργος Τσάρας συναρμολογεί την κατασκευή του στην ανατολική άκρη της παραλιακής επίχωσης, που με την απεραντοσύνη της, υποδέχεται ανοιχτόκαρδα το έργο, προσφέροντάς του άπλετο πεδίο αναπνοής για να εκταθεί σ’ όλη την κλίμακα και ν’ αναδείξει τις πραγματικές του διαστάσεις.

  
Στις Πύλες, κομμένες καθώς είναι από το έδαφος και τοποθετημένες σε μια φαινομενικά ασύμμετρη σχέση, ενυπάρχει μια αθέατη, εκ πρώτης όψεως, συμμετρία που δημιουργείται με βάση το χρυσό αριθμό τομής.

Οι Πύλες, ένα αφιέρωμα στην ιστορική και πολιτιστική σύνδεση των αδελφών πόλεων της Θεσσαλονίκης και της Λεμεσού. Με προσανατολισμό του τ’ ανοικτά του κόλπου ορθώνονται στον ορίζοντα της θάλασσας και της νέας χιλιετίας και σηματοδοτούν την είσοδο σε μια νέα εποχή δημιουργικής συνύπαρξης ανθρώπων, κοινωνιών και πόλεων. Η σύνθεση του έργου γίνεται σε τρία επίπεδα: το επικό με τις δύο παράλληλες πύλες, το δραματικό με τις γερμένες πύλες και το λυρικό με τις παρεμβολές των ελευθέρων στοιχείων υπό μορφή κυμάτων.

  
Η κλιμάκωση του ρυθμού επιτείνεται σε μια σύνθεση καθετότητας από βίδες που, τοποθετημένες με εύρυθμη τάξη, δημιουργούν ένα ατέρμονο παιχνίδι με τους όγκους.


Οι Πύλες, τα στέρεα γεωμετρικά σχήματα του ορθογώνιου πεπερασμένου χωροχρόνου ανθρώπων και πολιτισμών, ντύνονται στο μαύρο χρώμα του υπαρξιακού γίγνεσθαι. Τα ρευστά, εμβόλιμα στοιχεία των κυμάτων βάφονται κόκκινα στο χρώμα του έρωτα, του πάθους και της φιλοσοφίας, που γεννά την τέχνη, την επιστήμη και τη θρησκεία.

 
Ο Ιάκωβος Ελευθερίου, βοηθός του Γιώργου Τσάρα, στο εργοστάσιο των Αδελφών Χρυσοστόμου στη βιομηχανική περιοχή ΄Υψωνα στη Λεμεσό.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΡΑΣ

1951 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη

 

Σπουδές

 

Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Γλυπτική και Τεχνική Χαλκογλυπτικής στη Σχολή

Καλών Τεχνών της Αθήνας

Τριετείς μεταπτυχιακές σπουδές στη Γλυπτική με

υποτροφία του Ι.Κ.Υ.

 

1991 Διδάσκει Γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών

της Θεσσαλονίκης μέχρι σήμερα

 

Ομαδικές Εκθέσεις

 

1997 Παγκόσμιο Συμπόσιο Επιστήμης και Τέχνης, ULM Γερμανίας

 

Διακρίσεις

 

΄Εχει αποσπάσει οκτώ πρώτα βραβεία σε πανελλήνιους

διαγωνισμούς και πάρα πολλά άλλα βραβεία και διακρίσεις

 

 

 

 
epohi