logo blank_gr mail
slide1 slide2 slide3 slide4 slide5 slide7 slide8 slide9
Εκδηλώσεις
Ανακοινώσεις

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΡΟΥΣΙΗ ΜΕ ΤΟ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ

Η μινιμαλιστική γλυπτική δημιουργία του Νίκου Κουρούσιη φέρει στην απέρριτη, ανάλαφρη λιτότητά της ένα εννοιολογικό φορτίο πολυσήμαντο. Η εγκατάλειψη του αρχαίου πολιτισμού, έτσι όπως αποτυπώθηκε στον καλλιτέχνη μέσα από μια πρόσφατη επίσκεψη στην Αμαθούντα, αρθρώνεται σε πρόταση εικαστική, φωνή καταγγελίας και δήλωση κοινωνική.

Η αποδόμηση του έργου, στα εξ ων εννοιολογικά και κατασκευαστικά συνετέθη, ακολουθεί το μίτο ενός ανοικτού διαλόγου με το χρόνο και το χώρο, που αναπτύσσεται μέσα από μια σειρά αντιθέσεων στην ύλη, τη φόρμα και τέλος, την οργανική ένταξή του στο περιβάλλον.

Δύο υλικά ανόμοια συνυπάρχουν και συνδιαλέγονται μέσα από δύο σχήματα ετερόκλητα, που καταγράφουν την αντιπαλότητα και τη συνεύρεση ανάμεσα στο αρχαίο και το σύγχρονο, το παλιό και το νέο.

Το παραδοσιακό, φυσικό στοιχείο της πέτρας υφίσταται αναπόφευκτα τη νομοτελειακή φθορά της πατίνας του χρόνου, της θαλασσινής αλμύρας κι υγρασίας μα και της ανθρώπινης αδιαφορίας που διαβρώνουν τον αρχαίο πολιτισμό. Σ’ αντίθεση, το σύγχρονο, βιομηχανοποιημένο υλικό του ανοξείδωτου μετάλλου μένει αναλλοίωτο μεταφέροντας στη σταθερή υφή του τη διαχρονική αλήθεια κι αξία του κλασικού πνεύματος.

Η πέτρα δουλεύεται από τον κύβο του ορθολογισμού στη μαλακή καμπυλότητα του κυλίνδρου και μεταπλάθεται σε μια κολόνα εν εξελίξει, μια φόρμα θηλυκή, δηλωτική του γόνιμου πολιτισμού της Αμαθούντας που επιβιώνει μέσα στους αιώνες. Το μέταλλο παίρνει το σχήμα του τριγώνου, που μετουσιώνει στην αυστηρή γεωμετρικότητά του την αντιφατικότητα του σύγχρονου πολιτισμού. Η χαλύβδινη, κοφτερή αιχμηρότητά του καταπατά με βιαιότητα την ανατολική νεκρόπολη της Αμαθούντας, θάβοντας ένα μεγάλο μέρος της κάτω απ’ την ανεξέλεγκτη κτιριακή ανάπτυξη.

Η αρχέγονη τριγωνική φόρμα διανοίγει, με την κλίση της, γραμμές επικοινωνίας ανάμεσα στο έργο και τα στοιχεία της φύσης, που διαπερνούν τα όρια του χωροχρόνου και απαμβλύνουν τις συγκρούσεις του. Η οριζόντια γραμμή του τριγώνου εφάπτεται μ’ αυτήν του ορίζοντα της θάλασσας και εκτείνεται μαζί της σ’ ένα ταξίδι στο άπειρο, που σε μια στάση εξισορρόπησης αντιτάσσει την αθανασία του αρχαίου πνεύματος στη φυσική καταστροφή των μνημείων του. Η κάθετη γραμμή της ενέργειας κι η διαγώνια της δύναμης εκτοξεύουν, καθώς χάνονται στο σύμπαν, την ακατάπαυστη, ορμητική ροή και συνέχεια της κλασικής παιδείας στη σύγχρονη φιλοσοφική κι επιστημονική σκέψη.

Με την καθαρότητα των γραμμών του, το έργο επιβάλλει την τάξη στην πολυσυνθετότητα του τοπίου, όπου η ηρεμία της φύσης συνυπάρχει πλάι στη βουή της πόλης και του λιμανιού, όπου η πολυμορφία των δέντρων παρατάσσεται αντίκρυ στην αρχιτεκτονική πολυφωνία κτιρίων μοντέρνων και παραδοσιακών στην άλλη πλευρά της παραλιακής λεωφόρου.

Χωρίς ενδιάμεση κατασκευαστική προσπάθεια στήριξης, το έργο τοποθετείται σ’ άμεση επαφή με τη γη και διαμορφώνεται με βάση την ανθρώπινη κλίμακα ώστε να οριοθετεί με το ύψος του τα σύνορα θάλασσας κι ουρανού στο βάθος.

Το τρίγωνο της εξέλιξης αφήνεται ελεύθερα κι αβίαστα ν’ ακουμπά στην πέτρινη στήλη της παράδοσης, ν’ αντλεί απ’ τη συμπύκνωση της σοφίας της και να πλέει στο αύριο σαν ατσάλινο σκαρί πλοίου. Οι μεταμορφώσεις που θα υποστεί το ανοξείδωτο μέταλλο όταν θα δουλευτεί μέσα απ’ τις αντανακλάσεις του ήλιου και την αύρα της θάλασσας θα του προσδώσουν το χρώμα, την ιδιοσυγκρασία και τη συμπεριφορά ενός οργανισμού ζωντανού. Μιας πόλης που ανασυντάσσεται στο μεταίχμιο της χιλιετίας, αναζητώντας στ’ αχνάρια της παράδοσης να βρει το καινούριο πρόσωπό της.

ΝΑΤΙΑ ΑΝΑΞΑΓΟΡΟΥ 


  
Η πέτρα δουλεύεται από τον κύβο του ορθολογισμού στη μαλακή καμπυλότητα του κυλίνδρου και μεταπλάθεται σε μια φόρμα θηλυκή, δηλωτική του γόνιμου πολιτισμού της Αμαθούντας, που επιβιώνει μέσα στους αιώνες.

   
Το μέταλλο παίρνει το σχήμα του τριγώνου, που μετουσιώνει στην αυστηρή γεωμετρικότητά του την αντιφατικότητα του σύγχρονου πολιτισμού. Η χαλύβδινη, κοφτερή αιχμηρότητά του καταπατά με βιαιότητα την ανατολική νεκρόπολη της Αμαθούντα;ς, θάβοντάς την κάτω από την ανεξέλεγκτη κτιριακή ανάπτυξη.

  
Ταυτόχρονα η οριζόντια γραμμή του τριγώνου εκτείνεται παράλληλα μ’ αυτήν του ορίζοντα της θάλασσας σ’ ένα ταξίδι στο άπειρο, που σε μια στάση εξισορρόπησης αντιτάσσει την αθανασία του αρχαίου πνεύματος στη φυσική καταστροφή των μνημείων του.

   
Το τρίγωνο της εξέλιξης αφήνεται ελεύθερα κι αβίαστα ν’ ακουμπά στην πέτρινη στήλη της παράδοσης, ν’ αντλεί απ’ τη συμπύκνωση της σοφίας της και να πλέει στο αύριο σαν ατσάλινο σκαρί πλοίου.


Δύο υλικά ανόμοια, δύο σχήματα ετερόκλητα, μια συνεύρεση ανάμεσα στο αρχαίο και το σύγχρονο.


Με την καθαρότητα των γραμμών του, το έργο επιβάλλει την τάξη στην πολυσυνθετότητα του τοπίου, όπου η πολυμορφία των δέντρων παρατάσσεται αντίκρυ στην πολυφωνία κτιρίων, μοντέρνων και παραδοσιακών, στην άλλη πλευρά της παραλιακής λεωφόρου.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ - ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΟΥΣΙΗΣ

1937 Γεννήθηκε στο Μιτσερό

 

Σπουδές

 

1960 St. Martin’s College of Art, Λονδίνο

 

1964 Hormsey College of Art, Λονδίνο

 

Ατομικές Εκθέσεις

 

1967 Τεχνική Σχολή Λευκωσίας

 

1970 Γκαλερί του Λήδρα Πάλας, Λευκωσία

 

1972 Ινστιτούτο Γκαίτε, Λευκωσία

 

1973 Αίθουσα Τέχνης Δεσμός, Αθήνα

 

1974 Γκαλερί Kuppers, Γερμανία

 

1975 Λαβύρινθος ένα, Λευκωσία

Tans Fozum, Κολωνία

 

1977 Αίθουσα Τέχνης Δεσμός, Αθήνα

 

1979 Night Gallery, Λονδίνο

 

1982 Λαβύρινθος δύο, Λευκωσία

Λαβύρινθος τρία, Ινστιτούτο Πραττ, Νέα Υόρκη

 

1986 Αίθουσα Τέχνης Ψυχικού, Αθήνα

Γκαλερί Γκλόρια, Λευκωσία

 

1987 Naranja Gallery, Κολωνία

Γκαλερί Μορφή, Λεμεσός

 

1991 Κέντρο Τέχνης Διάσπρο, Λευκωσία

 

1992 Τέχνη και Λειτουργικότητα

Κέντρο Τέχνης Διάσπρο, Λευκωσία

 

1997 Αναδρομική Κέντρο Τέχνης, Διάσπρο, Λευκωσία

 

1998 “Σιωπηλή Κραυγή της Πόλης"

(φωτογραφία) Γκαλερί Αργώ, Λευκωσία

 

 

 

Ομαδικές Εκθέσεις

 

1968 Triennale Νέο Δελχί, Ινδία

 

1969 Biennale Νέων, Παρίσι

Γκαλερί Χίλτον, Αθήνα

 

1970 Κοινοπολιτειακό Κέντρο, Λονδίνο

Γκαλερί ΄Ωρα, Αθήνα

 

1971 Πινακοθήκη Ατενέο, Δήμου Μαδρίτης

Σύγχρονη Κυπριακή Τέχνη, Βελιγράδι

Biennale Σάο Πάολο, Βραζιλία

 

1972 Biennale Χαρακτικής, Βενετία

 

1974 Αίθουσα Τέχνης Δεσμός, Αθήνα

 

1975 2η Διεθνής Biennale Χαρακτικής, Λουμπλιάνα

 

1976 3η Διεθνής Biennale Χαρακτικής, Fredrikstad

Εθνική Πινακοθήκη, Αθήνα

Μακεδονικό Κέντρο Τέχνης, Θεσσαλονίκη

4ης Διεθνής Biennale Χαρακτικής, Frechen, Γερμανία

 

1978 4η Διεθνής Biennale Χαρακτικής, Νορβηγία

5η Διεθνής Biennale Χαρακτικής, Frechen, Γερμανία

 

1979 Σύγχρονη Κυπριακή Τέχνη, Θεσσαλονίκη

 

1980 5η Διεθνής Biennale Χαρακτικής, Νορβηγία

 

1983 Σύγχρονη Κυπριακή Τέχνη, Παρίσι

 

1984 Printemps De La Jeune Creation, Παρίσι

7η Διεθνής Biennale Χαρακτικής, Νορβηγία

Διαγωνισμός Γλυπτικής, Πάρκο Σύγχρονης Τέχνης, Λευκωσία

Biennale Αλεξάνδρειας

 

1986 Κέντρο Τέχνης Διάσπρο, Λευκωσία

 

1987 Συμπόσιο Γλυπτικής Βόλος, Ελλάδα

 

1988 ¨Μεταμόφωση”, Βίντεο,

Ινστιτούτο Πραττ, Νέα Υόρκη

“Τέταρτη Διάσταση"

Ινστιτούτο Πραττ, Νέα Υόρκη

 

1990 Biennale, Βενετία

 

 

1995 “Το Δέντρο” Κέντρο Τεχνών, Λευκωσία

Πινακοθήκη Περίδη, Αθήνα

 

1996 "Το Ψάρι” Κέντρο Τεχνών, Λευκωσία

 

1998 “Τρεις Καλλιτέχνες Τρεις Διαδρομές"

Κέντρο Τέχνης Διάσπρο, Λευκωσία

Το Σπίτι της Κύπρου, Αθήνα

 

Μνημεία

 

1996 Πρώτο Πανελλήνιο Βραβείο

για το Μνημείο του Αχυρώνα Λιοπετρίου

 

1997 Πρώτο Πανελλήνιο Βραβείο για το Μνημείο της ΄Εναρξης

του Αγώνα της ΕΟΚΑ στην ακτή της Χλώρακας

 

Υποτροφίες

 

1976 Υποτροφία Βρετανικού Συμβουλίου

Θέατρο, Αγγλία

 

1988) Υποτροφία Fulbright, Νέα Υόρκη

1989)

 

Διαλέξεις

 

1982 “Λαβύρινθος”, Ινστιτούτο Πραττ, Νέα Υόρκη

 

1987 “Η Γραμμή”, Ινστιτούτο Πραττ, Νέα Υόρκη

“4η Διάσταση”, Πανεπιστήμιο Νότιας Ντακότας, Η.Π.Α.

 

1988 "΄Υλη - Χρόνος”, Ν.Y.U., Νέα Υόρκη

 

Βιβλιογραφία

 

Τώνης Σπιτέρης, Τρεις αιώνες ελληνικής τέχνης, 1660-1967,

Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος

Α. Γ. Ξύδης, Ελληνικής τέχνη

Τα σχέδια στην Ελλάδα

 

 

 

 
epohi